blogligrafo de José Manuel Canedo Aguiar: galicia breogán
Mostrando entradas con la etiqueta galicia breogán. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta galicia breogán. Mostrar todas las entradas

sábado, 23 de mayo de 2009

friends pra siempre

Chamome Alicia, meu home é Breo. Escribo eu, non por que mande eu (non mando por que el non me oe) e non por que el sexa un covarde. Ten outros méritos, bueno tiña.Pero a verdade é que o votamos a sortes. Moeda o aire, se cara escribía eu, se cruz el non escribía, e aquí estou eu. Tenemos dos hijos, que por diferencia de edad y por distintas amistades y compañeros de colegio Edelmiro ( Miro) habla castellano y Abel (Beli) fala galego. Nunca se llevaron bien, sempre rifando e incluso pelexando. Sempre defendendo a sua maneira de hablar. Un día Breo y yo dimos dos manotazos en la mesa y ¡ basta xa! sois mayorcitos, aquí tiene que haber un acuerdo ou o pactamos entre todos ou se non ¡a la fuerza! Hablamos, discutimos y dialogamos y por fin llegamos a un pacto. Na nosa casa de domingo a venres, ambolos dous incluidos, unha semana en galego y otra en castellano. E dixo Beli "¿e o sábado?". Contestou Breo " o sábado Inglés". Desde esa, en nuestra casa, todo paz, todo sonrrisas, todo buenas palabras. Dominamos perfectamente o galego y el castellano e casi we speak english. Case que somos trilingües. Os nosos fillos saen sempre xuntos, son muy amigos y los llevamos de marcha a Portozas, a Santalla... e mentras, nos estamosche por alí tomando o fresco, ou un refresco e varias cervexas frescas. Y cuando llega la hora pactada, todos para casa. Ahora tienen novia. A de Miro chamase Uxía y la de Beli se llama Eugenia. Se van a casar.Estamos muy felices y hoy tenemos de menú perdices. Dariadevos de conta que esto é un conto ou ¿é un soño?. Nos contos e nos soños todo é posible. Que eu me chame Galicia, que mi marido se llame Breogán. Incluso que Miro se chame Miranda y que Beli se llame Belixerante( Miranda e Belixerante son dos comentaristas, bueno hacen comentarios, de los artículos de opinión de EL CORREO GALLEGO, y siempre están rifando) E incluso é posible que eu non lle poña a guinda a esta carta coa miña solita chorrada, pero non vos caerá esa breva. Son as catro da mañán e as seis toca o artista, pero menos mal que eu recupero o sono durmindo nas pestanexadas.